Byłem zły, że mój dziadek zostawił mi tylko stary ul, dopóki nie zajrzałem do środka uli — Historia dnia

To był zwyczajny poranek. Ciocia Daphne spojrzała znad okularów na bałagan na moim łóżku. „Robyn, spakowałaś już torbę?”

„Piszę SMS-a do Chloe” – jęknęłam, chowając telefon.

„Już prawie czas na autobus! Przygotuj się!” powiedziała ciocia Daphne, wpychając książki do mojej torby.

Zobaczyłem godzinę. 7:58. „Ech, bardzo dobrze” – westchnąłem, wstając z łóżka.

Podała mi koszulę, wyprasowaną i gotową. „Wiesz, twój dziadek nie tego od ciebie oczekiwał. Myślał, że będziesz silna i niezależna. A te ule, które zostawił? Same sobie nie poradzą”.

Przypomniały mi się chwile spędzone z dziadkiem, miodem i pszczołami. Ale teraz moje myśli krążyły wokół zbliżającej się szkolnej zabawy i mojego ukochanego, Scotta.

„Sprawdzę je, może jutro” – powiedziałam, poprawiając włosy.

„Zawsze tak mówisz. Dziadek wierzył w ciebie, Robyn. Chciał, żebyś zajęła się pasieką” – upierała się.

„Słuchaj, ciociu Daphne” – powiedziałem gwałtownie. „Mam lepsze rzeczy do roboty niż doglądanie pszczół dziadka!”

Zobaczyłem, jak twarz ciotki Daphne posmutniała, a w jej oczach pojawiły się łzy. Ale w tym momencie zatrąbił autobus szkolny, a ja podbiegłem, ignorując jej smutek.

W autobusie moje myśli koncentrowały się na Scotcie, a nie na pasiece, którą odziedziczyłem po dziadku Archiem. „Kto chce pasiekę?” – pomyślałem, zirytowany odpowiedzialnością.

Ale następnego dnia ciocia Daphne znów poruszyła ten temat. Zrugała mnie za zaniedbywanie obowiązków i spędzanie zbyt dużo czasu na telefonie.

„Zostałaś ukarana, młoda damo!” – oznajmiła nagle i w tym momencie w końcu podniosłam wzrok znad telefonu.

„Ukarany? Za co?” – zaprotestowałem.

Ciąg dalszy na następnej stronie: