Podróż do Manili
W dniu, w którym przyprowadził mnie do tego miasta, zobaczyłem głębię Jego miłości.
Miał na sobie starą czapkę baseballową, pogniecioną koszulę, buty, które uciskały mu stopy, i strumienie potu spływające po plecach. Niósł nie tylko mój bagaż, ale także pudełko „prezentów z rodzinnego miasta”: kilka kilogramów ryżu, szklankę suszonej ryby i torebki prażonych orzeszków ziemnych.
Zanim zostawił mnie przy drzwiach akademika, powiedział cicho: „Rób, co możesz, moje dziecko. Pracuj ciężko”.
Później, rozpakowując rzeczy mojej mamy, owinięte w liście bananowca, znalazłem małą, złożoną notatkę. W środku, napisana jej niezgrabnym pismem, brzmiała:
„Tata nie rozumie, czego się uczysz. Ale cokolwiek to jest, tata w to zainwestuje. Nie martw się.”
Tej nocy płakałam w poduszkę i trzymałam to słowo blisko siebie jak koło ratunkowe.
Waga ofiary
Studia uniwersyteckie były trudne. Studia wyższe były jeszcze trudniejsze. Pracowałam wieczorami, ucząc dzieci, tłumacząc dokumenty i żywiąc się makaronem instant. Na każdej imprezie, kiedy wracałam do domu, zastawałam Tataya szczuplejszego, z bardziej pochylonymi do przodu plecami i bardziej popękanymi dłońmi.
Pewnego dnia zobaczyłem go siedzącego u stóp rusztowania, zdyszanego od noszenia worków z piaskiem. Byłem zdruzgotany. Kazałem mu odpocząć. Uśmiechnął się tylko i powiedział:
„Tatay wciąż potrafi. Kiedy jestem zmęczony, mówię sobie: pracuję nad doktoratem. To napawa mnie dumą”.
Nie mogłem jej wtedy powiedzieć, że doktorat będzie wymagał jeszcze dłuższych lat poświęceń. Wziąłem ją więc za rękę i w milczeniu złożyłem sobie obietnicę:
Dokończę to — dla niego
REKLAMA
