Ta chwila roztrzaskała wszelkie iluzje.

Od samego początku patrzył na mnie z góry – wyśmiewał moją przeszłość, poprawiał moją mowę, krytykował wszystko, począwszy od mojej pracy jako fizjoterapeuty, a skończywszy na sposobie, w jaki się śmiałem.

Ale tej nocy nie było maski.

Po prostu okrucieństwo.

Powinienem był wtedy wyjść.

Nie, nie zrobiłem tego.

Alejandro poprosił mnie, żebym została. Zwalił winę na nerwy, alkohol, wszystko, tylko nie prawdę. A ja zostałam – z miłości, z dumy, a może z dezorientacji.

Zakończyliśmy ślub wymuszonymi uśmiechami i sztywnymi zdjęciami.

Siedem miesięcy później byłam w zaawansowanej ciąży i mieszkałam w domu, który miał być nasz, ale wszystko w nim zostało wybrane przez jego matkę.

Pewnego poranka odeszły mi wody.

Alejandro zabrał mnie do prywatnego szpitala w Madrycie. Cierpiałam, byłam przerażona i przytłoczona.

Gdy przygotowywałam się do porodu, usłyszałam głosy dochodzące z zewnątrz pokoju — jej głosy, wysokie i władcze.

Trzydzieści minut później wszedł Alejandro.

Nie spojrzałby na mnie.

„Kiedy to się skończy... będziemy musieli się rozstać” – powiedział.

Zajęło mi chwilę, żeby to zrozumieć.

„Masz na myśli rozwód?”

„Mama rozmawiała z prawnikiem. To najlepsze rozwiązanie”.

Powiedział to, gdy byłam w trakcie porodu.

Kiedy nasz syn miał się urodzić.

Nie płakałam.

Zadałem tylko jedno pytanie:

"Ty w to wierzysz... czy ona?"

Nie odpowiedział.

Nasz syn Mateo urodził się tego samego dnia.

Alejandro tam nie był.

Wyszedł, żeby odebrać telefon od matki.